گردشگری غذایی، سفر به میز


گردشگری

اقتصاددان 24- در «ارتباط بین گردشگری و فیلم» یکی از مهم ترین شاخه های گردشگری را می توان «گردشگری غذایی» یا «گردشگری غذایی» نامید. موضوع مهم تبادل فرهنگی که از طریق فیلم و تلویزیون در جهان سابقه طولانی و موثری دارد.

زیرا فرهنگ غذا یا به عبارتی فرهنگی که حاصل فرهنگ مردم و ملل شده است، یکی از جذاب ترین و مهم ترین عرصه های پیدایش و تجلی آداب و رسوم و عادات، تاریخ و فرهنگ و… است. به همین دلیل سینمای بسیاری از کشورهای جهان به آن توجه ویژه ای داشته است.

از سینمای غرب، آمریکا و ایتالیا که همه دنیا را با ماکارونی و پیتزا آشنا کردند و سر سفره همه مردم دنیا گذاشتند تا خاور دور، چین و ژاپن با سوشی و نودل و… که می بینیم. در سال های اخیر یکی از کشورهای پیشرو در این زمینه کره جنوبی بود، با فیلم برنده اسکار “انگل” و سریال تلویزیونی “بازی دشوار” که فرهنگ غذایی کره ای را به طور جدی معرفی کرد.

اما قبل از اینکه به طور خاص به پیشینه ورود سینما و تلویزیون به این عرصه بپردازیم، بهتر است بدانیم گردشگری خوراکی چیست.
پیدایش گردشگری غذایی در جهان به اواخر قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم باز می گردد، زمانی که اریک ولف، مدیر اتحادیه بین المللی گردشگری غذایی، در یکی از مقالات خود از واژه گردشگری غذایی استفاده کرد.

با این حال، اکثر ما بدون اینکه حتی به آن شک کنیم با این نوع گردشگری مواجه شده ایم. چون وقتی مسافر هستیم نباید از آن دسته افرادی باشیم که چند قوطی لوبیا و قارچ کنار کفش و لباس خود بسته بندی می کنند و احتمالاً هنگام بستن چمدان یک بسته نان پیتا ته چمدان می گذارند. آینده و آماده شدن برای شرایط اضطراری یا کاهش هزینه ها و یا اینکه فکر می کردیم غذاهای شهر و کشور مقصد با ذائقه ما و شاید مطابق با سلیقه یا اعتقادات ما ناسازگار است و … (نه) قطعا یکی از برخی از مهم ترین خاطرات ما رفتن به رستورانی در یک شهر یا کشور خاص، خرید سبزیجات، ادویه و میوه در بازار محلی آن شهر، خوردن ساندویچ در فست فودهای زنجیره ای، نوشیدن آب میوه های محلی در یک کافه در شهر است. مرکز یا خرید بستنی معروف به غرفه های غذای خیابانی و چرخ دستی ها و غیره.

حتما بخوانید:
کاملترین راهنمای خرید یخچال فریزر

چون همیشه خوردن و آشامیدن یکی از مهم ترین لذت های یک سفر گردشگری است، اما وقتی هدف اصلی سفر آن فرد شد، آن وقت تبدیل به «گردشگری غذایی» می شود.

یعنی اگر توریستی عمدتاً با هدف آشنایی و امتحان با غذاها و نوشیدنی های مناطق و شهرها و کشورهای مختلف برنامه ریزی و سفر خود را آغاز کند به این گردشگر اغذیه فروشی یا اغذیه فروشی می گویند.

گردشگری خوراک شناسی نیز از این منظر مهم ترین نوع گردشگری است. زیرا سایر انواع گردشگری مانند طبیعت گردی (کوهنوردی به اورست یا کلیمانجارو)، گردشگری ورزشی (المپیک یا جام جهانی)، گردشگری پزشکی و حتی گردشگری هنری (جشنواره های فیلم یا دوسالانه های نقاشی) معمولا دارای زمان و فصل خاصی هستند که مناسب است. برای هدف سفر بله، اما گردشگری خوراکی محدود به مکان و زمان خاصی نیست. خوردن و آشامیدن از نیازهای اساسی انسان است و نیاز دیگری با همین تنوع وجود ندارد.

این عرصه همواره زایش، نوآوری، تغییر و رشد رو به جلو و حتی بازگشت به گذشته و ریشه های فرهنگی، سرزمینی و تمدنی را به همراه دارد. این امر به شدت به فرهنگ، آداب و رسوم، باورها، ذائقه مردم، ذهنیت، ژنتیک و خرده فرهنگ ها بستگی دارد. بنابراین بازار این نوع گردشگری نه تنها هیچ گاه اشباع نمی شود، بلکه هر چقدر هم که افراد وارد بازار عرضه و تقاضا شوند، باز هم جای زیادی خالی خواهد بود.


بیشتر بخوانید: پروژه های گردشگری در کیشا ناتمام ماند


به تعبیری، در دنیای آینده نزدیک که از قبل آغاز شده است، هر فردی یک گردشگر غذا خواهد بود و در عین حال او (غذاها و نوشیدنی های متعلق به فرهنگ، آداب و رسوم، شهر و کشور خود) یک گردشگر خواهد بود. جاذبه برای سایر اغذیه فروشی ها خواهد بود.

حتما بخوانید:
لباس مردانه با قیمت مناسب در تهران را از کجا بخریم؟

گردشگری غذا یک فعالیت کلی و جامع است که همه جنبه های غذا از ماشین های فروش و دستفروش ها گرفته تا رستوران های لوکس را در بر می گیرد و هرکسی که به هر نحوی با غذا و نوشیدنی سروکار دارد بخشی از این صنعت است.

اما نکته اصلی برای اینکه در مورد گردشگری خوراکی دچار خطای معنایی نشویم، باید مورد توجه قرار گیرد. چون بارها در کلاس درس، در جمع دوستانه یا محل کار که حتی گاهی با صنعت گردشگری آشنا هستند و برخی از آنها در صنعت گردشگری فعالیت داشته اند، درباره «گردشگری غذایی» صحبت می کنند و مردم مثال می زنند. در این زمینه یا با تظاهر به اینکه از مشکل آگاه هستند، به اشتباه گفته اند که قصد رفتن به چلوکبابی در حاشیه شهر، نوشیدن معجون در آن نقطه شهر و … را دارند تا مصداق این موضوع باشند. در حالی که باید بدانیم در تعریف گردشگری به شخصی که توریست است گفته می شود که باید از محل سکونت خود به شهر یا کشور دیگری برود و حداقل یک شب و حداکثر یک سال در آنجا بماند. ، و هدف او تحصیل یا کسب درآمد نیست.

بنابراین، کوهپیمایی به هر مکانی برای خوردن و آشامیدن، حتی اگر مسافت زیادی را طی کنید، نمی‌توان گردشگری غذایی نامید.

همچنین در نهایت باید به این نکته اشاره کرد که شناخت ارتباط این نوع گردشگری با سایر شاخه های هنر و گردشگری و همچنین موضوع بسیار مهم «دیپلماسی غذا» نیز جای تامل و تحقیق فراوان دارد.

منبع: عصر ایران

دیدگاهتان را بنویسید

hacklink al hd film izle php shell indir siber güvenlik android rat duşakabin fiyatları hack forum fethiye escort bayan escort - vip elit escort html nullednulled themesKamagraMobil Ödeme Bozdurmarekorbetgenco bahisdeneme bonusu veren sitelerBağlama büyüsü